ΚΑΠΟΙΑ ΓΕΛΑΕΙ ΜΥΣΤΙΚΑ ΣΤΟ ΦΩΣ

Ξέρεις πως το λίγο μου αρκεί.Πως δεν ζητάω.
Κάθε λεπτομέρεια είναι ικανή να μας χαρίσει την ευτυχία.

Σου χω πει πως τα βράδυα δεν κοιμάμαι όταν είμαι ευτυχισμένη.
Και εσύ μου φωνάζεις να τρώω,γιατί το ξεχνάω.
Όταν είμαι γεμάτη.

Κι αν φοβάμαι πως δεν μπορώ να διαχειριστώ όλο αυτό το βάρος των συναισθημάτων,είναι γιατί απο μικρή κανείς δεν μου μαθε πως είναι να δεσμέυεσαι.

Μα μεγάλωσα.Και έμαθα την λέξη θαλπωρή.
Θα μάθω και την προστασία.

Είσαι μια απο τις μάνες μου.Με βλέπεις πίσω απο τα φράγματα.
Αργά,σταθερά και μεθοδικά,τα σπάς.
Και ξέρεις κάτι?Είναι χαζό,
μα δεν φοβάμαι να εκτέθω,γιατί εγω μονη μου κέρδισα την ανιδιοτελή αγάπη.

Η αγάπη δεν πονάει.Ο εγωισμός είναι αυτος που πονάει.Το ξέρω.

Και εγω σε αγαπώ,σε αγαπώ δίχως όρους.
Γιατι τόσο αντέχεις να σε αγαπάνε.

Σ αγαπώ γιατι σήμερα με έκανες να μην κοιμηθώ,με έκανες να εκτιμήσω.
Σ αγαπώ γιατι  μοιράστηκες μαζί μου την μισοπληρωμένη σοκολάτα.

Σ αγαπώ γιατι με κάνεις να λέω αυτην την λέξη τόσο αυθορμητα,δίχως δυσκολία,δίχως δισταγμούς.
Δίχως φόβο μην σε χάσω.

Θυμάσαι όταν με ρώτησες ποιό είναι το νόημα της ζωής?


Στο είπα θα έρθουν καλύτερες μέρες.