Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Αυτονόητη γραφή

Κάπου οι γκριμάτσες σου
με κούρασαν
Με τόσα κλίκ που πρόδωσες κάθε μειδιασμά σου

Κάπου οι ερωτήσεις σου
με πλήξανε
Απόρρησες για το αυτονόητο,χωρίς να το γκρεμίσεις

Κάπου οι μουρμούρες,οι ψίθυροι
οι ήχοι στην άρθρωση των λέξεων,
η πάθηση στις αγγαλίες και η μηχανικότητα των κινήσεων
Υπογραμμίζοντας
Μια ελαχιστότητα του είμαι
-
Παρασιτίσαν σαν σκουριά στην μνήμη αληθινών υποστάσεων
Σε αυτό το κάπου
Το τοτε ακριβώς εδω

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Στο τραίνο...(7 Νοέμβρη ή 'ο άνδρας με τα μπλέ μάτια και την μπλέ γραβάτα')

Ένας επαγγελματίας κάθησε δίπλα μου Στον σταθμό του μετρό.
Το κουστούμι του είχε καθαρή υφή,και τα ρούχα του σε φανερή τάξη,
ήταν ταιριασμένα κατ'αναλογία χρωμάτων.
Και πανω που σκεφτόμουν,πως άνδρες σαν αυτόν δεν θα κοίταζαν ποτέ γυναίκες σαν εμένα,γύρισε με φυσικότητα και μου είπε:
"Τι υπέροχα μαλλιά!Με μάγεψαν"

Κοιτάζομαι στο καθρέπτισμα των παραθύρων του τραίνου.
Τα μαλλιά μου άγρια,ημερών αχτένιστα.Τα σπρώχνω με τα δάχτυλα μου απο την μια μεριά στην άλλη.
Τι έντυσαν αυτά τα ρούχα;
Τα ίδια,τι εντύπωση φορούσαν;

"Τα μάτια σου είναι πανέμορφα",του απάντησα.
Τι εμμονή εχουν οι άνδρες του τραίνου,να μην αρκούνται στο μεσοδιάστημα της στιγμής αλλα να θέλουν να την επαναλάβουν.
Μα τον αριθμό μου,δεν του τον έδωσα.

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016


Νερομπογίες_Αυτοπροσωπογραφία Σεπτεμβρίου

ΣΠΕΤΣΩΝ ΑΝΑΚΙΝΗΣΗ

Το καικάκι που οδηγεί στην
αντιπέρα ακτή
Σαν κούνια για πολλούς
ΙΙ: Αριστερά ,δεξιά και πάλι :ΙΙ
                    Ας είναι ο καπετάνιος
την ώρα που θα μπαίνει στο λιμάνι
να τραγουδάει Χατζιδάκι.